‘Hoofdredacteuren spreken mooie woorden over persvrijheid en democratie, maar de gewone journalist die de straat op moet is sinds de ruk naar rechts van twintig jaar geleden schuw geworden. Het benoemen van het kwaad wordt vooral overgelaten aan columnisten.’

De Volkskrant (€)

In de Nederlandse kranten bleef Mussolini nog lang de geliefde, geniale staatsman, blijkt uit de boeiende studie Fascisme en de goede dictator. (...)

Herman Geleijnse doorzocht de krantenarchieven naar de berichtgeving over het fascisme. Hij constateert zuinigjes dat het ‘niet goed mogelijk is om erg positief te zijn’. De zwarte kanten van het fascistische regime waren zeker geen geheim; het was een kwestie van zoeken en doorvragen. Maar de Nederlandse pers publiceerde liever fascistische persberichten. Onaangename gebeurtenissen werden genegeerd en correspondenten kregen de opdracht verhalen te schrijven over fris marcherende jongetjes en over de stiptheid van de spoorwegen. En over die meer dan levensgrote, geniale staatsman, natuurlijk. Het verhaal van het fascisme was alles bij elkaar te mooi om kapot te checken.

Doet de pers het nu beter? Geleijnse constateert dat de ontwikkelingen in Polen en Hongarije de Nederlandse pers hebben wakker geschud wat betreft het buitenland maar, zo schrijft hij, ‘het volgen van een heldere koers lijkt aanzienlijk moeilijker als het om nationalistisch en radicaal rechts in Nederland zelf gaat’. Hoofdredacteuren spreken mooie woorden over persvrijheid en democratie, maar de gewone journalist die de straat op moet is sinds de ruk naar rechts van twintig jaar geleden schuw geworden. Het benoemen van het kwaad wordt vooral overgelaten aan columnisten. Geleijnse ziet verschillen tussen toen en nu, maar ‘de overeenkomsten zijn soms onthutsend’.

Hele artikel

Tags: #nederlands #fascisme #pers #persverijheid #democratie #media #journalist #journalistiek #extreemrechts #radicaal rechts